Przejdź do treści
Ludzie

Od konferencji do bloga: jak powstała nasza inicjatywa

Zaczęliśmy od jednego jesiennego spotkania w Jabłonnie. Dziś mamy konferencję, warsztaty i blog. Opowiadamy, jak doszliśmy do tego punktu i co po drodze okazało się najtrudniejsze.

Marta Zielińskaredaktorka bloga
Opublikowano 4 min czytania
Od konferencji do bloga: jak powstała nasza inicjatywa

Pierwsze spotkanie zorganizowaliśmy w pałacowych salach w Jabłonnie, jesienią, gdy noce były już chłodne, a w salach trzeba było włączyć dodatkowe światło. Zebrało się wtedy kilkanaście osób zajmujących się metodologią badań ankietowych: jedni pisali doktoraty o wagach, inni prowadzili badania terenowe i szukali sposobu, by porozmawiać o konkretach, nie o ogólnikach. Umówiliśmy się, że spotkamy się za rok i że każdy przywiezie jeden przykład z własnej pracy. Z tego prostego zobowiązania wyrosła coroczna konferencja, a po kilku edycjach poczuliśmy, że brakuje nam miejsca na spokojne omówienie metod między spotkaniami. Tak powstał blog, o którym szerzej piszemy w tekście o redakcji bloga.

Pierwsze spotkanie i zasada jednego przykładu

Jabłonna pojawiła się przypadkiem. Szukaliśmy miejsca poza dużym miastem, w którym da się pracować przez dwa dni bez rozpraszania uwagi, i ktoś z nas przypomniał sobie o pałacu otoczonym parkiem. Dojazd nie jest najprostszy, o czym przekonaliśmy się już przy pierwszej edycji, dlatego dziś przygotowujemy dla uczestników osobną notkę z trasą — jej aktualną wersję znajdziecie w tekście jak dojechać na naszą konferencję.

Zasada jednego przykładu wzięła się z rozmowy przy kawie. Ktoś powiedział, że na większych konferencjach słyszy dużo o metodach w ogóle, a mało o tym, co konkretnie zrobiono z danymi. Postanowiliśmy, że każde wystąpienie będzie oparte na rzeczywistym zbiorze i rzeczywistym problemie: brakach odpowiedzi, różnicach w realizacji między warstwami, decyzjach o tym, które zmienne wchodzą do modelu. Ta zasada przetrwała do dziś i nadała naszym spotkaniom charakter.

Sala konferencyjna w pałacu w Jabłonnie przed rozpoczęciem pierwszej sesji: krzesła w rzędach, na stołach wydruki programów i notatniki.
Sala konferencyjna w pałacu w Jabłonnie przed rozpoczęciem pierwszej sesji: krzesła w rzędach, na stołach wydruki programów i notatniki.

Rok później: co zmieniło się w organizacji

Druga edycja pokazała, ile pracy dzieje się poza samym programem. Trzeba było zebrać zgłoszenia, przeczytać streszczenia, ułożyć sesje tak, by osoby pracujące na podobnych danych trafiły do jednej sali, i zadbać o to, by dyskusja nie kończyła się na pierwszym pytaniu. Nauczyliśmy się wtedy dwóch rzeczy: po pierwsze, że program układa się wokół problemów, a nie wokół instytucji, po drugie, że warto zostawić w harmonogramie przerwy dłuższe niż kwadrans.

Z czasem doszły warsztaty. Zaczęły się jako dodatkowe popołudnie dla osób, które chciały zobaczyć, jak liczy się wagi od początku do końca, na tym samym zbiorze. Pierwszy cykl prowadziliśmy w małej sali, przy dwóch laptopach i jednym rzutniku. Dziś przygotowujemy materiały wcześniej i dzielimy uczestników na mniejsze grupy, ale formuła została ta sama: wspólna praca na danych, a nie wykład. Ostatni cykl podsumowaliśmy w notce o jesiennych warsztatach, gdzie opisujemy, co udało się zrobić, a co warto poprawić.

Największą zmianą nie było zwiększenie liczby uczestników, tylko to, że ludzie zaczęli przyjeżdżać z konkretnym pytaniem do konkretnej osoby. Wcześniej znaliśmy się z nazwisk w bibliografii, teraz znamy się z rozmów w korytarzu.

Marta Zielińska, redaktorka bloga

Blog jako przedłużenie rozmów z korytarza

Po trzeciej edycji zobaczyliśmy, że wiele wątków urywa się po konferencji. Ktoś obiecuje przesłać wyniki porównania warstw, ktoś inny pyta o narzędzia, i wszystko rozmywa się w mailach. Blog powstał jako miejsce, w którym te wątki można doprowadzić do końca w spokojniejszej formie. Piszemy omówienia metod, raporty ze spotkań i krótkie przeglądy, takie jak przegląd narzędzi do liczenia wag.

Redakcja pracuje w prosty sposób. Każdy tekst czyta co najmniej jedna osoba spoza zespołu autora, a teksty o wagach przechodzą dodatkowy przegląd, bo tam najłatwiej o nieporozumienie. Ten zwyczaj opisaliśmy osobno w tekście dlaczego czytamy teksty o wagach dwa razy. Nie mamy działu marketingu i nie planujemy kampanii. Liczy się to, czy tekst odpowiada na pytanie, z którym ktoś przyszedł.

Ludzie, którzy to noszą

Nasza grupa jest mała. Program konferencji układa zespół trzech osób, warsztaty prowadzą osoby, które na co dzień liczą wagi w badaniach, a blog utrzymują redaktorka i kilkoro autorów piszących nieregularnie. Do tego dochodzą wolontariusze, którzy pomagają przy rejestracji, roznoszą materiały i pilnują czasu wystąpień. Bez nich dwa dni w Jabłonnie nie działałyby w ogóle.

  • Zespół programowy czyta zgłoszenia i układa sesje wokół problemów badawczych.
  • Osoby prowadzące warsztaty przygotowują zbiory danych i ćwiczenia na wspólnych przykładach.
  • Redakcja bloga czyta każdy tekst i pilnuje, by omówienia metod były zrozumiałe dla osób spoza wąskiej specjalności.
  • Wolontariusze zajmują się organizacją na miejscu: rejestracją, salami, harmonogramem.

Najwięcej czasu pochłania nie pisanie, ale uzgadnianie. Kto prowadzi którą sesję, ile miejsc zostawić na pytania, czy dany przykład nadaje się do publikacji. Nauczyliśmy się, że lepiej zaplanować mniej wystąpień i więcej rozmów, niż odwrotnie. Widać to także w analizach, które publikujemy po kolejnych edycjach badań — na przykład w tekście o analizach porównawczych realizacji prób.

Co dalej

Przed nami kolejna konferencja i kolejny cykl warsztatów. Program i zasady zgłoszeń opisujemy w osobnym zaproszeniu: nadchodząca konferencja o projektowaniu prób. Nie planujemy gwałtownego wzrostu ani nowych działów. Chcemy utrzymać to, co działa: jedno miejsce w roku, jedna zasada jednego przykładu i blog, który pozwala dokończyć rozmowę.

Jeśli mielibyśmy wskazać jedną lekcję z tych lat, to byłaby ona praktyczna. Warto zaczynać od małego spotkania i od konkretnego zobowiązania, a nie od planu rozbudowy. Nasza inicjatywa zaczęła się od kilkunastu osób w sali w Jabłonnie i od obietnicy, że spotkamy się za rok. Reszta przyszła sama, krok po kroku, wraz z kolejnymi pytaniami, które ktoś przyniósł ze sobą.

Pytania, które zadają ludzie

Czy na konferencję może przyjechać osoba spoza środowiska metodologów?

Tak. Zapraszamy osoby zajmujące się badaniami ankietowymi w praktyce, także te, które dopiero zaczynają pracę z wagami. Wystąpienia opierają się na konkretnych przykładach, więc nie trzeba znać całej literatury przedmiotu.

Jak zgłosić temat na konferencję lub warsztaty?

Zgłoszenia przyjmujemy w formie krótkiego opisu problemu badawczego i danych, na których będzie oparte wystąpienie. Terminy i zasady podajemy w zaproszeniu do kolejnej edycji, publikowanym na blogu.

Czy blog przyjmuje teksty od osób spoza redakcji?

Tak, publikujemy omówienia metod przygotowane przez osoby z zewnątrz. Każdy tekst przechodzi przegląd redakcyjny, a teksty o wagach czytamy dodatkowo, by uniknąć nieporozumień w opisie kroków.

#historia#konferencja#blog#warsztaty#metodologia
NapisałMarta Zielińskaredaktorka bloga, Metody